Neptun w koniunkcji z Plutonem: lata 1891–92 i zalążek nowoczesności

Neptun w koniunkcji z Plutonem wyznacza punkt startowy jednego z najdłuższych cykli planetarnych, z jakimi pracuje astrologia: obie planety spotykają się mniej więcej raz na 492 lata. Ostatnia koniunkcja przypadła w Bliźniętach w latach 1891–1892, poprzednia pod koniec XIV wieku, a następna spodziewana jest około lat 80. XXIV wieku. Ponieważ ludzie urodzeni w tamtych latach już nie żyją, aspekt odczytuje się dziś nie jako osobisty układ, lecz jako zalążek historycznego, mundalnego cyklu.

Co oznacza Neptun w koniunkcji z Plutonem?

Neptun symbolizuje zbiorowe marzenie, wiarę i wyobrażenia, Pluton głęboką przemianę, która dokonuje się przez zniszczenie i odrodzenie. Razem opisują więź między tym, w co wierzy cywilizacja, a tym, co burzy i buduje od nowa. W momencie koniunkcji ta więź zostaje zawiązana na nowo: zbiorowy sen nowej epoki rodzi się, zanim ktokolwiek potrafi go nazwać. W kolejnych stuleciach ten sen dojrzewa, przechodzi kryzys i w końcu staje twarzą w twarz z własnym cieniem.

Wczesne lata 90. XIX wieku astrolodzy często łączą właśnie z tym zasiewem: pierwsze kroki kina i nagrywania dźwięku, próby łączności bezprzewodowej, nieświadomość przesuwająca się do centrum psychologii, narodziny kultury masowej. Znak Bliźniąt symbolizuje nowe marzenie, które rozchodzi się przez informację, komunikację i wytwarzanie obrazów.

Cykl dłuższy niż ludzkie życie

Każda faza od tamtej koniunkcji, łącznie z długim sekstylem obecnym dziś w horoskopie niemal każdego, należy do cyklu zapoczątkowanego w latach 90. XIX wieku. Astrologia mundalna zestawia wielkie zwroty w wierzeniach i ideologiach cywilizacji właśnie z fazami tego cyklu.

Na poziomie osobistym pokrewny motyw może się pojawić, gdy tranzytujący Pluton przechodzi przez radixowego Neptuna: najgłębsze przekonanie albo marzenie danej osoby przechodzi wtedy przemianę, która zarazem burzy i oczyszcza. Fazę wspólną dzisiejszym pokoleniom opisuje Neptun w sekstylu z Plutonem.