Tranzyt Urana w koniunkcji ze Słońcem: rok, w którym budzi się „ja”

Tranzyt Urana w koniunkcji ze Słońcem to okres, w którym Uran przechodzi dokładnie nad radixowym Słońcem – przebudzenie zdarzające się najwyżej raz w życiu. Słońce opisuje tożsamość, wolę i kierunek, w którym zmierza życie; Uran zadaje temu kierunkowi bardzo bezpośrednie pytanie: „Czy naprawdę o to mi chodziło?”. Zmiana, która potem następuje, z zewnątrz wygląda na nagłą, ale zwykle dojrzewała w środku od dawna.

Co się dzieje, gdy Uran w tranzycie łączy się ze Słońcem?

Osoba z tym tranzytem zauważa, że rola noszona przez lata przestała do niej pasować. Typowe sceny to odejście z korporacji, by działać na własny rachunek, przeprowadzka do miasta, którego nikt się nie spodziewał, albo pierwsze w związku jasne zdanie: „Ja też mam swoje potrzeby”. Relacja z ojcem lub innymi autorytetami może się zerwać albo, równie zaskakująco, nagle ocieplić. Ciało czasem odzywa się przez układ nerwowy: płytszy sen, poczucie, że nie da się usiedzieć w miejscu. To sygnały, że ta energia potrzebuje ujścia.

Nowe „ja” odsłaniane w trzech przejściach

Uran porusza się powoli, więc koniunkcja pozostaje aktywna mniej więcej przez rok, a pętle retrogradacji zwykle trzy razy przyprowadzają ją dokładnie na Słońce. W fazie zbliżania narasta niepokój, przy pierwszym dokładnym kontakcie krystalizuje się pomysł, przy drugim zostaje wystawiony na próbę, a przy trzecim decyzja się utrwala. W fazie oddalania nowa tożsamość wplata się w codzienność. Odnowie podlega przy tym także dom z wierzchołkiem we Lwie, czyli dziedzina rządzona przez Słońce.

Eksperymentować, nie paląc mostów

Najbardziej owocna postawa to nie burzyć wszystkiego z dnia na dzień, lecz prowadzić kontrolowane eksperymenty: poboczny projekt, kurs, okres próbny. Świadomie wybrane zerwania sprawiają, że ten tranzyt staje się rokiem, w którym ktoś zaczął budować życie najbardziej podobne do siebie.