Wenus w opozycji do Marsa: równowaga dwóch biegunów przyciągania

Wenus w opozycji do Marsa to kąt 180 stopni, który stawia obie planety w dokładnie przeciwnych punktach horoskopu. Gdy Wenus i Mars stoją tak naprzeciw siebie, osoba przeżywa dwie skłonności osobno: z jednej strony pragnienie bliskości i harmonii, z drugiej pożądanie, rywalizację i potrzebę chodzenia własną drogą.

Wenus w opozycji do Marsa: ogień widziany w drugim człowieku

Typową dynamiką opozycji jest projekcja. Osoby z tym układem często odnajdują własnego Marsa albo własną Wenus w partnerze. Ktoś, kto widzi siebie jako łagodnego i ustępliwego, może przyciągać stanowczych, a nawet agresywnych partnerów. Zdarza się też odwrotnie: ktoś, kto otwarcie żyje swoją namiętnością, zakochuje się w osobie miękkiej, ale zdystansowanej. Przyciąganie często zaczyna się mocno i nagle, bo druga osoba niesie dokładnie tę połowę, której zdaje się brakować.

Może to też przybrać postać przeciągania liny: kto robi pierwszy krok, kto ustępuje, czyje pragnienia są ważniejsze? Kłótnie są często nie tyle starciem dwojga ludzi, co starciem na wewnętrznej wadze samej osoby.

Obie szale wagi

Prawdziwym darem opozycji jest świadomość. Z czasem osoba ta uczy się, że może być jednocześnie miękka i stanowcza, że może dawać miłość i zarazem mówić, czego chce. Ta lekcja zwykle przychodzi po jednym lub dwóch intensywnych związkach. W pewnym momencie zauważa, że wciąż zakochuje się w tym samym typie i utyka w tym samym miejscu; to rozpoznanie jest początkiem rozpadu wzorca. W kolejnym związku własne potrzeby zostają wypowiedziane wcześniej, a przy tym znacznie spokojniej.

W praktyce pomaga szukanie w sobie tej cechy, którą najbardziej podziwia się w partnerze albo która najbardziej w nim drażni. Pieniądze i twórczość mogą wahać się podobnie: między fazami napędzanymi wyłącznie przyjemnością a fazami napędzanymi wyłącznie ambicją. Im ciaśniejszy orbis i im bliżej osi domów 1–7 leżą planety, tym bardziej ten temat przesądza o związkach.