Tranzyt Neptuna w koniunkcji ze Słońcem: tożsamość we mgle

Tranzyt Neptuna w koniunkcji ze Słońcem to okres, w którym dawne odpowiedzi na pytanie „kim jestem i dokąd zmierzam?” powoli się rozpuszczają. Gdy Neptun przechodzi przez radixowe Słońce, siła woli, ambicja i potrzeba udowadniania czegokolwiek na jakiś czas cofają się na drugi plan, a ich miejsce zajmują intuicja, tęsknota i szukanie szerszego sensu. Osobowość nie znika, ale jej skorupa wyraźnie cienieje.

Co się dzieje, gdy Neptun w tranzycie łączy się ze Słońcem?

Neptun przesuwa się zaledwie o mniej więcej dwa stopnie rocznie i wchodzi w retrogradację, dlatego ta koniunkcja trwa zwykle od roku do dwóch lat i często staje się dokładna trzy razy. W fazie zbliżania narasta niejasne zmęczenie i poczucie „nie chcę tego tak jak kiedyś”; szczyt przypada na dokładne przejścia, a gdy Neptun się oddala, nowy kierunek stopniowo nabiera ostrości.

Możliwe sceny: cel zawodowy, do którego ktoś dążył latami, traci przyciąganie; nagle pojawia się zachwyt muzyką, malarstwem, pisaniem albo praktyką duchową; uczucia wobec figury ojcowskiej łagodnieją lub stają się mniej wyraźne. Energia fizyczna może spaść, a potrzeba snu wzrosnąć.

Jak odnaleźć kierunek w gęstej mgle

W tym czasie rozsądnie jest nie przyspieszać dużych, trudnych do odwrócenia decyzji i czytać umowy oraz obietnice dwa razy: natchnienie jest prawdziwe, ale nie każda błyszcząca oferta. Czas na odpoczynek, twórczość i pomoc innym wypełnia sensem przestrzeń, którą otworzył Neptun. W tym procesie rozpuszczania i śnienia na nowo uczestniczy też dom rządzony przez Słońce, czyli ten z wierzchołkiem we Lwie.